جانشین منابع انسانی ستاد كل نیروهای مسلح گفت: در پی ابلاغ جدید ستاد كل نیروهای مسلح، تنها نوه پسر بالای 18 سال "جد یا جده"، كه فرزند پسر ندارد از خدمت سربازی معاف می شود.

به گزارش جام جم آنلاین سردارموسی كمالی در گفتگوی اختصاصی با پایگاه اطلاع رسانی شبكه خبر، افزود: در پی ابلاغ یادشده، فقط نوه پسر بالای 18 سال "جد و یا جده ای" كه فرزند پسر ندارند، از خدمت سربازی معاف می‌شوند.

وی با اشاره به اینكه در گذشته اگر "جد و یا جده"، فرزند دختر هم داشتند، مشمول این قانون می‌شدند، گفت: در حال حاضر با توجه به ابلاغیه جدید اگر "جد و جده"، فرزند دختر داشته باشند، اما فاقد فرزند پسر باشند، تنها نوه ذكور بالای 18 سال آن خانواده می‌تواند از معافیت سربازی استفاده كند.

وی با تكذیب معافیت تك پسرها از خدمت سربازی اظهار كرد: برای معافیت تنها فرزند ذكور ابلاغیه جدیدی صادر نشده است.

جانشین منابع انسانی ستاد كل نیروهای مسلح با تاكید بر اینكه مقررات درخصوص تك پسر خانواده‌ها همچون گذشته اعمال می شود، افزود: بر اساس ابلاغ جدید، "اگر پدری بالای 59 سال سن داشته باشد و دارای یك فرزند ذكور بالای 18 سال باشد، آن فرزند ذكور، از خدمت سربازی معاف می‌شود.

سردار كمالی همچنین تصریح كرد: اگر پدری كمتر از 59 سال سن داشته باشد، اما به دلیل بیماری و نقص عضو نیاز به مراقبت داشته باشد، تنها فرزند بالای 18 سال وی از خدمت سربازی معاف خواهد شد.

آینده، سرویس اجتماعی، مهدی خرم دل :بی شك خدمت وظیفه سربازی جزو پنج اولویت جامعه جوان ذكور ایرانی تلقی می‏شود كه در كنار تحصیلات آكادمیك، حرفه، مسكن و ازدواج، حلقه كامل برای رسیدن هر جوان به زندگی نرمال است و معمولاً رفع معضلات این پنج محور، منجر به كاهش دغدغه های اولیه جوانان می‏شود و عدم وجود برخی از این حلقه‏ها نیز علی رغم مشكل ساز بودن، مانع بزرگی برای تشكیل خانواده توسط جوانان محسوب نمی‏شود. اما خدمت سربازی حلقه ‏ای است كه به واسطه محدودیت هایی كه برای مشمولان غایب به وجود می‏آورد، امكان حضور این گروه را در دیگر محورها به خصوص در مبحث شغل و تحصیلات دانشگاهی محدود می‏سازد؛ حال چرا با این وصف، بسیاری از جوانان آخرین راهكارشان اعزام به خدمت سربازی است و چه باید در قبال این اوضاع اندیشید؟

در سالهای اخیر همواره بعد از انتشار برخی شایعات بحث منتفی شدن فروش سربازی هم مطرح شده و هز بار به این بهانه ها ابعاد مختلف و دیدگاه‏های موافقان و مخالفان حذف این دوره بررسی شده است. به طور حتم، یك نگاه ساده به آمارها نشان می‏دهد آمار غایبان دوره ضرورت خدمت وظیفه سربازی در روستاها و شهرهای كوچك به مراتب پایین تر از شهرهای بزرگ بوده و بالعكس رغبت جوانان ساكن در كلان شهرهای كشورمان برای اعزام به خدمت سربازی به مراتب كمتر از شهرهای كوچك و روستاها است كه این رویه باعث شده بخش اعظمی از جوانان شهرنشین كشورمان جزو مشمولان غایب تلقی شوند و به قول مسئولان امر در انتظار عفو و یا فروش خدمت باشند و به هیچ عنوان نتوانند برای حضور در این دوره كه ارزشهایی چونن خدمت به وطن را در خود نهفته دارد، با خود كنار بیایند.

مهم ترین علت شكل گیری چنین رویه‏ ای این است كه دوران خدمت برای این گروه از جوانان، فاصله‌ای بیهوده در میانه دوره جوانی تلقی می‏شود و زمانی كه وقت تعالی و پیشرفت‌شان در زندگی است و آنها كه از دوران تحصیل در مدرسه یا دانشگاه فارغ شده‌اند و تصمیم دارند وارد بازار كار شوند و یا اینكه چندین سال از سابقه شغلی شان طی شده و به ثبات شغلی رسیده‏اند، خدمت سربازی را دست اندازی برای پیشرفت‏ هایشان تلقی می‏كنند و از این حیث، 2 سال خدمت برای آنها كاری عبث و وقت‌گیر محسوب می‏شود كه برای این مدعا نیز همواره دلایلی بیان می‏كنند.

به عبارت ساده تر، اصلی ترین انگیزه كه به شكل مستتر ذكر شد، این است كه گروهی از این جوانان كلان شهرها با توجه به توانمندی هایشان بدون تحصیلات دانشگاهی و یا در دوران دانشجویی به نقش‎ها و موقعیت‏های اجتماعی و یا اقتصادی مناسبی دست پیدا می‏كنند كه به دست آوردن این فرصت‏ها برای بسیاری از همسالان و یا حتی گروه های سنی بزرگ تر دشوار قلمداد می‏شود و به همین دلیل جوانان تصور می‏كنند با از دست دادن این فرصت‏ها به واسطه حضور 18 تا 24 ماهه در خدمت سربازی، امكان تحصیل موقعیت مشابه به واسطه شدت رقابت در كلان شهرها برایشان وجود ندارد و به همین دلیل تا جای امكان از خدمت سربازی پرهیز می‏كنند.

این موقعیت از امكان ادامه تحصیل در مقطع فوق لیسانس تا حفظ یك مسئولیت در یك سازمان یا موسسه فرهنگی و اجتماعی تا مسئولیت یك شركت خصوصی یا موسسه سرمایه گذاری تناوب دارد و همین گستردگی و تنوع علل و انگیزه های گریز گروهی از جوانان از خدمت سربازی باعث شده، این عده گسترده تر شوند، هرچند اقداماتی چون خوشایندسازی سربازی می‏تواند مشوق خوبی برای افزایش اقبال جوانان به سربازی باشد اما در مجموع تاثیر چندان در كاهش انگیزه های جوانان ندارد.

تبیین خدمت سربازی به عنوان امری مقدس نیز برای جوانان در دوران صلح دشوارتر است و بسیاری از جوانان به همین علت، سربازی را امری لازم برای دوران جنگ می‏دانند كه انشاءالله هیچ گاه سراغ مملكت ایران را نگیرد. با این اوصاف، دو پرسش مطرح می‏شود؛ نخست آنكه چرا بر شیوه سربازی اجباری اصرار می‏شود و چه راهكارهایی در قبالش وجود دارد؟

با توجه به محرمانه بودن ارقام دقیق سربازان حین خدمت نیروهای مسلح كشور، براساس تخمین‏ها سالیانه حداقل 500 هزار نفر از پسران برای طی دوره دو ساله خدمت سربازی، دفترچه اعزام به خدمت دریافت می‏كنندیعنی با احتساب زمان دوساله سربازی همزمان تعدادسربازان به كمتر از یك میلیون نفرمی رسد ، این سربازان به طور متوسط كمتر از 100 هزار تومان حقوق دریافت می‏كنند، حال آنكه اگر قرار باشد به جای این یك میلیون سرباز، یك میلیون نیروی كادری برای نیروهای مسلح استخدام شود، هزینه سنگینی خواهد داشت كه به زعم برخی از كارشناسان، قابل گنجاندن در بودجه نیست.

اگر فرض بر این گذاشته شود كه هر كادری به طور متوسط ماهیانه حدود 500 هزار تومان دریافتی داشته باشد، سالیانه در حدود 10 میلیون تومان اعتبار برای تامین حقوق ومالیات وبیمه اش مورد نیاز است. حاصلضرب یك میلیون نفر در 10 میلیون تومان صرفاً به عنوان حقوق سالیانه این كادری های قوای مسلح بالغ بر 10000 میلیارد تومان یا 10 میلیارد دلار می‏شود كه رقم بزرگی است و قطعاً مجلس نیز نمی‏تواند هر ساله چنین عددی را صرفاً برای جبران حذف خدمت اجباری سربازی به بودجه نظامی كشور تزریق كند، چرا كه طبیعتاً در سایر بخش‏ها با كسری بودجه مواجه خواهد شد و یكی از عمده دلایل مخالفت تصمیم گیران امر با تغییر این شیوه، همین مسئله است.

در خصوص خرید خدمت نیز كه می‏تواند این كسری بودجه را برای جایگزینی نیروهای كادری به عنوان سربازان پر نماید، بحث عدالت اجتماعی طرح می‏شود كه گروهی از مردم متمول با این طرح از خدمت معاف می‏شوند و گروه های دیگر كه تمكن پرداخت رقم معافیت را ندارند، مجبور به طی دوره ضرورت خدمت سربازی می‏شوند و از این حیث پس از فروش مقطعی خدمت سربازی در سال 1380 كه به شدت با اقبال عمومی روبرو شد، به یكباره مخالفان جدی در مقابل این طرح حضور پیدا كردند و تصمیم گیران امر نیز برای عدم تعبیر چنین ذهنیتی نزد مردم، از استمرار چنین رویه ای جلوگیری كردند و همین استدلال ها نیز علت اصلی عدم فروش دوباره خدمت خوانده می‏شود.

علاوه بر این، ساختار نظامی ایران برخلاف بسیاری از كشورها، هر سه شیوه سربازی در طول تاریخ را در خود گنجانده و همین امر برنامه ریزی نظامی علیه ایران را دشوار ساخته است. در واقع در سیستم نظامی ایران، علاوه بر آنكه شیوه دوره كشاورزی كه همان بسیج نیروهای مردمی در زمان جنگ است، اجرا می‏شود، سیستم دوران صنعتی كه همان خدمت اجباری سربازی است نیز اجرا می‏شود و بخشی از ارتش و سپاه نیز به شكل تخصصی به فعالیت نظامی می‏پردازند كه شیوه سوم رویه روز دنیاست و ادغام این سه رویه در سیستم نظامی ایران و پیچیدگی این سیستم، جزو عواملی است كه با حذف شیوه سربازی اجباری، به شكل جدی دستخوش تغییر می‏شود و یحتمل این مطلوب نظر خبرگان نظامی نیست.

همچنین به زعم برخی صاحب نظران این حوزه، به دلیل شكل گیری كانون مستقل خانواده برای نیروهای كادری، ریسك حضور در مناطق پرخطر یا امور یدی را تا حدودی كمتر به جان می‏خرند و ترجیح می‏دهند در نقش فرمانده یا ارشد سربازان حضور داشته باشند، تا آنكه خود مستقیماً نقش سرباز را برعهده بگیرند و به همین دلیل كاركرد سرباز به عنوان پیاده نظام را یك ضرورت غیرقابل حذف تلقی می‏كنند و دوره دوساله سربازی اجباری را فرصتی برای استفاده از این امكان جهت استفاده از این گروه در بخش‏هایی ارزیابی می‏شود كه نیاز به نیروهای كادری و متخصص ندارد و برای ارتقاء بازدهی سربازان وظیفه نیز بنابر تخصص ایشان، این عده را در بخش‏های تخصصی همچون پزشكی، حسابداری، صنعتكاری و امثالهم مورد استفاده قرار می‏دهند.

در مقابل اما دیدگاه‏هایی وجود دارد كه به نقد علل سربازی اجباری می‏پردازد. در نقد بحث مالی سربازی و رقم 10000 میلیارد تومانی این تحلیل وجود دارد كه سرباز با توجه به آموزش‏های محدود و دوره كوتاه حضور، پیش از كسب تجربه و مهارت، دوره دو ساله خدمتش به پایان می‏رسد و با توجه به آنكه این دوره را به عنوان یك ضرورت می‏بیند، طبیعتاً بازدهی اش نیز به حداقل می‏رسد و از این حیث تصور می‏شود كه یك نیروی متخصص كادری بتواند سه تا چهار برابر یك سرباز وظیفه بازدهی داشته باشد و با توجه هزینه های خطاهای بی تجربگی سربازان، استخدام نیروهای رسمی به اندازه بیش از یك پنجم سربازان وظیفه یا چیزی در حدود 200 هزار نیروی كادری، می‏تواند با افزایش چند ده میلیاردی بودجه نیروهای مسلح به انضمام بودجه كنونی سالیانه خدمت سربازی محقق شود و نیروهای مسلح ایران شكل حرفه ای تری به خود بگیرد.

همچنین به زعم منتقدان عدم فروش خدمت سربازی، چنین رویه ای صرفاً دست اندازی برای تامین اعتبار جهت شكل گیری ارتش حرفه ای است و نباید خدمت سربازی را در دوران صلح امری مقدس كرد. حتی این دیدگاه خدمت اجباری سربازی در زمان جنگ را نیز به چالش می‏كشد و برای این مسئله، با واجب كفایی خواندن سربازی، بر كلام حضرت علی (ع) تكیه می‏كنند كه در نامه 4 نهج البلاغه به یكی از فرماندهان نظامی شان، نوشته اند: «آنكه به اكراه همراه تو به نبرد مى آید، غیبت او بهتر از حضور اوست و در خانه نشستنش، بهتر است از به یارى برخاستنش. فَاِنَّ الْمُتَكارِهَ مَغیبُهُ خَیْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ، وَ قُعُودُهُ اَغْنى مِنْ نُهُوضِهِ.» و با تاكید بر اینكه رضاشاه به تقلید از غربی‏ها سربازی اجباری كه پایه گذارش به این شكل ناپلئون بناپارت بوده را به ایران آورد و امروز باید به روز بود، كلاً سربازی اجباری را مناسب اوضاع كنونی نمی‏دانند.

 در كنار این استدلال ها، برخی صاحب نظران حذف سیستم سربازی اجباری را مستلزم تغییر سیستم نظامی ایران نمی‏دانند و این امكان وجود دارد كه ضمن حذف این دوره ضرورت خدمت در دوران صلح، صرفاً در دوران جنگ سیستم سربازی اجباری را فعال كرد و به ترتیب سن مشمولان، ایشان را برای دفاع از وطن فراخواند كه قطعاً زمان تهدید جدی خاك ایران توسط دشمن، جوانان غیور ایرانی همچون هشت سال دفاع مقدس بی محابا به خط مقدم دفاع از میهنشان خواهند رفت و بنابر این نظام دفاعی ایران آنچنان دستخوش تغییر كلی كه از پیچیدگی اش برای دشمنان خارجی بكاهد، نخواهد شد.

در آخر در ارتباط با كاهش ریسك خطرپذیری حضور در مناطق دشوار و همچنین عدم رغبت كادری‏ها به امور یدی نیز باید متذكر شد به هر حال هركس، لباس نظامی گری را به عنوان حرفه بر تن می‏كند، مصائب این شغل كه یكی از آنها امور سخت و خطرجانی است را نیز می‏پذیرد و نمی‏توان حداقل با این استدلال چندان از خدمت اجباری سربازان دفاع كرد. ضمن آنكه امور نظامی و جنگ‏های نسل حاضر برخلاف گذشته به سرعت در حال پیچیده شدن است و عملاً خطری كه در شرایط سخت برای یك سرباز با آموزش‏های محدود قابل تصور است، چندین برابر یك نظامی آموزش دیده و متخصص است و اصلاً در بسیاری از اوقات به خصوص در شرایط رزمی، بعضاً كارآیی سرباز وظیفه به صفر نزدیك می‏شود.

بنابر بر برخی آمارها، از میان ۱۹۷ كشور جهان ۱۰۹ كشور سربازی را حذف كرده و ارتش حرفه ای دارند. ۲۹ كشور سربازی كمتر از یك سال دارند. در ۸ كشور از سربازان در امور نظامی مسلحانه استفاده نمی شود. ۱۰ كشور سربازی انتخابی دارند. ۱۵كشور از تركیب سربازان داوطلب و اجباری استفاده می كنند. ایران در كنار ۲۵ كشور دیگر ۱۸ ماه و یا بیشتر سربازی، بدون حق انتخاب و همراه با به كار گیری در امور عملیاتی نظامی دارند. حال باید دید آیا ایران به جمع كشورهایی كه در شیوه سربازی تغییر می دهند در سال‏های آتی خواهد پیوست یا رویه كنونی همچنان مطلوب تشخیص داده خواهد شد و باقی خواهد ماند؟

دارا بودن حداقل مدرک تحصیلی لیسانس در رشته های تحصیلی مرتبط با وظایف معاونت، داشتن حداقل معدل برای مقاطع تحصیلی لیسانس 16 و فوق لیسانس 15 و در رشته‌های فنی حداقل معدل برای مقاطع تحصیلی لیسانس 15 و فوق لیسانس 14 و موفقیت در مصاحبه کمیته علمی، عمومی مربوط و گزینش از جمله شرایط گذراندن این دوره است. 

همچنین بر اساس تبصره‌های این شرایط، انتخاب افراد مطابق یکی از ضوابط ستاد کل نیروهای مسلح (متاهل، معاف از رزم، خانواده ایثارگران، تحت پوشش کمیته امداد و یا بهزیستی) انجام می‌پذیرد و ارسال مدارک به دفتر نیروی انسانی باید سه ماه قبل از اعزام به خدمت انجام گیرد. 

رشته‌های مورد نیاز معاونت که متقاضیان باید حداقل دارای فوق لیسانس در آن رشته باشند، شامل کلیه گرایشهای مدیریت و حسابداری، کلیه گرایشهای اقتصاد، صنایع، عمران و نقشه‌برداری، رایانه، آمار و ریاضی، برق و الکترونیک، کتابداری، فناوری اطلاعات، کشاورزی، جغرافیا و علوم اجتماعی است. 

تکمیل برگ درخواست، تصویر آخرین مدرک تحصیل به همراه معدل، تصویر صفحه اول شناسنامه و خاصه سوابق تحصیلی، مطالعاتی و تجربی از جمله مدارک مورد نیاز مشمولان وظیفه است. 

افراد در صورت پذیرش در کمیته علمی حداکثر دو ماه قبل از اعزام باید اصل و تصویر دفترچه اعزام را ارائه دهند.

دست نوشته هاي يكي از خوانندگان وبلاگ تقديم مي شود:

سلام دوستان

دو سه هفته است که سرباز شده‌ام و دورۀ آموزشی را در کرج می گذرانم. در هتل پادگان مدرس ـ به قول خود افسران ـ مستقرم و مشغول «خور و خواب و خشم» هستم. شبها به دلیل بیکاری رأس ساعت 10 می خوابم و صبح با اذان یا قبل از آن ـ خدا قبول کند! ـ بیدار می شوم.

حالا که از فرط بیکاری به عرفان رو آورده‌ام، معنای دو جملۀ حکیمانه را بهتر می‌فهمم:

اول، همان مثل معروف که: هر گبری به پیری (و در دوران علافی و بازنشستگی) می‌شود پرهیزگار؛

دوم: همان گفتار نغز که «میان بیکاری و رشد فلسفه و عرفان رابطۀ مستقیمی هست؛ اگر بیکاری با شکم‌سیری و جای گرم و نرم توأم شود، به رشد فلسفه می‌انجامد، و اگر با گرسنگی و فلاکت، به رشد عرفان»!

صبح تا غروب انواع کلاسها را داریم و نمی‌شود کارهای علمی خود را پی گیریم. در وقتهای بیکاری هم نمی‌شود هیچ کار مفیدی بکنی: بین کلاسها به قدری خسته هستی که شَلّ و شهید می‌افتی و خوابت می‌برد. شبها هم جز ضرضر تلویزیون، باید بحثهای حکیمانۀ 57 نفر دیگر غیر از خودت را در تختهای دو طبقۀ مجاور بشنوی. معلوم است که نمی‌شود مطالعه کرد. لپ تاپ هم که نداری، دسترسی به منابع اینترنتی هم که هیچ.... حتی خواب هم نمی‌شود کرد: وقتی 700 نفر آدم را از یزد و اردبیل و تهران و شمال قاطی و تنها به ترتیب قد مرتب کنند و اتاق بدهند، یکی می‌گوید کولر بزن و دیگری مثل بید می‌لرزد. من یکی که شدیدا سرما خورده‌ام و با همان حال مریضی زورکی تنها در سرمای کلاس می‌خوابم و مرخصی پزشکی هم در کار نیست.

اینجا برای هر کاری صفهای طویل یک ساعته است: برای ورود به پادگان در ساعت 30: 6 صبح هر روز، برای رفتن به غذاخوری و صرف صبحانه، ناهار و شام، برای دستشویی کردن و حمام (چون قبلش لازم است لباس نظامی را کامل بپوشی و 500 متر فاصلۀ میان خوابگاه و مستراح را برای یک قاشق شاش بپیمایی، معمولا از خیر این یکی می‌گذری)، برای گرفتن نوشابه از بوفه و صرف آن همراه غذا یا در حتی طول روز، برای چایی و قند برداشتن از ته غذاخوری در ساعات غذا، برای ویزیت شدن در درمانگاه، و سپس برای دریافت دارو، و سپس برای آمپول (چون عدۀ زیادی با هم سرما خورده‌اند و سربازان درمانگاه نیز معطلمان می‌کنند)، برای گرفتن برگۀ مرخصی به منظور خروج در آخر روز، و برای خروج از پادگان. اینها به غیر از صفهایی است که برای نظام جمع و ورود و خروج به کلاس و صبحگاه و... باید شکل دهیم: علافی مطلق، به معنای واقعی کلمه.

برعکس طول تحصیل که هیچ کلاسی را سر وقت نمی رفتم، همۀ کلاسها را سر وقت می‌روم. هیچ وقت فکر نمی‌کردم آدم وقتی علاف و بی‌هدف باشد، این همه منضبط می‌شود. دیگر هیچ شبی نیست که تا نیمه شب در رختخواب، مشغول فکر کردن به تحقیقات و کلاسها و... باشم. خسته هم که هستم. پس می‌توانم زود زود بخوابم. 

اینجا یک روز رکورد نماز می‌زنند (بخوانید آزمون نماز، مصاحبه، یا هر چیزی مثل این)، یک روز کلاس احکام می گذارند، کلاس مبانی حکومت دینی.... یک روز برایمان سردار فضلی می آورند، یک روز خزعلی، یک روز «آیت الله دکتر»، یک روز «حجة الاسلام مهندس».... خلاصه به هر ترتیب قرار است از ما ـ اعضای هیأت علمیهای دانشگاهها ـ در طول این 45 روز، یک عده آدم ولایی و مخلص و تهذیب شده بسازند.

اول هر کلاسی، حتی نظام جمع و بهداشت، حدیثی می‌خوانند و روی تخته می‌نویسند. هر سخنرانی که برایمان آورده اند، اعم از گروهبان‌دوهایی که آموزش نظام جمع می دهند، تا سرهنگها و آیت الله ها و... ـ هر کس به قدر توانایی خویش در استفاده از آیات و روایات ـ به نحوی یادآوری می‌کنند که این همه علم و مهندسی و دکتری نباید سبب غرور ما شود، خلاصه علم حجاب اکبر است و نخبگان از عوام، به مراتب ممکن است بیشتر دچار خطا و اشتباه شوند، باید «مراقب افکارمان باشیم و به هر چیزی فکر نکنیم، چون موجب شکل گیری گفتارهایمان می‌شود و مراقب گفتارهایمان باشیم که موجب شکل‌گیری رفتارمان می‌شود» و خلاصه واویلا.... حتی امروز آقای خزعلی فرمودند «بهتر آن بود اول به جای تحصیل دانشگاهی، در حوزه هم تحصیل می کردید که ناخواسته تحت تأثیر رسوبات الحادی استادان عرق خور قرار نگیرید».

حدود یک سالی هست که ستاد مشترک تصویب کرده است پادگان مدرس، تنها به آموزش عالی افسران وظیفه بپردازد و دیگر سرباز زیر فوق لیسانس نگیرد. الحق که در این مدت، برنامه‌هایی عالی برای تحقق این کار تخصصی ریخته‌اند.

دو سه روز اول، تنها تلاششان این بود که با تقلای زیاد، ما را به ترتیب قد مرتب کنند و گروهانها را سامان دهند؛ کاری که می‌شد بر اساس قدی که دکتر موقع معاینۀ اولیه برایمان نوشته بود، کامپیوتری و خیلی دقیق‌تر انجام داد و تنها شماره‌ها را به سربازان اعلام کرد. ساعتها ما را در آفتاب مرتب کردند و به خون دماغ انداختند که پوتین و کلاهمان را سایز بزنیم (شمارۀ پایمان را همه می دانستیم و کلاه هم که تنگ و گشادش این حرفها نداشت)، سرآخر لباس و شلوار نظامی را همین طوری بدون سایز بندی دادند و گفتند برای اینها سایز زدن صورت نمی‌گیرد. هر کس لباسش تنگ یا گشاد بود، با رفیقش عوض کند!

بارها صادقانه معذرتخواهی کردند که ببخشید، ما  از دیدن شما شوکه شده ایم و بنا نبوده است به این پادگان بیایید (این چندمین دوره است که اهالی علم در اینجا همین حرفها را می شنوند). آنها اصلا هیچ تعریفی برای دورۀ آموزش نخبگان و هیأت علمی ندارند. نمی‌دانند بسیار مهم‌تر از نظام جمع آموختن به ما، یا حتی درست کردن «ولاالضالین» جماعتي که در طول 24 سال تحصیل آدم نشده‌اند، این است که فضایی ایجاد کنند که وقتی 800 نفر هیأت علمی در طول دوران کارشان با هزاران دانشجو رو به رو شدند، به آنها «حس امنیت ملی» را القا کنند و برای همه این پیام را ببرند که «نیروی نظامی ما واقعا قوی، بابرنامه، منظم، و قدَرَ است».

عدۀ زیادی دانشمندان کشور با لباسهای گل و گشاد  اینجا ولو شده اند، یکی می‌خواهد آمریکا برود، یکی انگلیس...، یکی از استرالیا آمده است، یکی جراح است و یکی زبانشناس و دیگری دکترای مهندسی برق... همه و همه هم صاحبان طرحهای عالی و فکرهای جالب؛ 

بگذار کمی هم اغراق بکنم: شاید با آمدنشان به اینجا بیش از تمام طرحهای موفق دولت احمدی نژاد، پروژۀ جدی لغو شده در مملکت ایجاد شد و ملیاردها دلار خسارت به وجود آمد:

1)               چند رئیس و معاون دانشگاه، از تدارک برنامه برای دانشگاه خود واماندند (همه فکر می‌کردیم دورۀ آموزش ما 14 روزه است)

2)               چند جراح، به عملهای خود نرسیدند و نتوانستند از بیماران خویش بعد از عمل ملاقات کنند

3)               تعداد بسیاری استادان دانشگاههایی که قرار شد امتحاناتشان به سبب تقارن با انقلاب مخملی به جای خرداد، شهریور برگزار شود، به طرح سؤال و تصحیح برگه نرسیدند

4)               ...خود بندۀ حقیر، نتوانستم دو مقالۀ پژوهشی را که قول داده بودم، در سر وقتش حاضر کنم...؛ دو مقاله که یکی برای مشارکت ایرانی در سال جهانی غزالی (از طرف یونسکو) ضروری بود.

اکنون این استادان بزرگوار، باید روزی 8ـ9 ساعت را با گروهبانها و درجه داران و آخوندها و آخوند مخفیها سر کنند. این جماعت، همگی به قول خودشان خیلی سعۀ صدر ـ یا به قول ما، همان «تساهل» مد نظر آقای مهاجرانی ـ دارند و حاضرند همۀ اراجیف و نق و غرهای این جماعت استاد دانشگاه را بشنوند؛ اما همه خوب فهمیده‌ایم که اولا، اصلا نمی‌فهمند چه می‌گوییم، و ثانیا، فقط تحمل می‌کنند (تا ثواب ببرند)، و هرگز قبول نمی‌کنند (چون گناه دارد).

اولش فکر می‌کردم وقتی نخبگان مملکت این همه بی نظمی را در متولیان امنیت کشور ببینند، سخت احساس ناامنی ملی به نسل بعد منتقل خواهد شد؛ ولی الآن فکر می‌کنم با نیروهایی مخلص و فداکار در سر و کار هستم که طفلکها چندان از هوش کافی برخوردار نیستند. تقریبا یقین دارم که برنامه‌ریزان، هرگز برای برنامه‌ریزی از خودکار و کاغذ استفاده نکرده‌اند و برنامه‌ها را ذهنی ریخته‌اند.

از همۀ ما 800 نفر خواسته‌اند با پرداخت 1500 تومان به ارشد، برای عکس پرسنلی گرفتن پیش عکاسی در مسجد برویم. تقریبا هر کس پول داده و نداده می‌تواند عکس بگیرد، چون لیستی در کار نیست. کافی است بگویی برای عکس آمده‌ام. عکسش هم 1500 نمی‌ارزد، یک دوربین دیجیتال است که رو به رویت می‌گیرد و بی‌فلاش و نور، عکست را می‌کَند. جالب اینجاست که هیچ ترتیبی برای مراجعه وجود ندارد و همراه با کندن هر عکس، هیچ شماره‌ای هم نوشته نمی‌شود. یقین دارم آخر سر از ما خواهند خواست با مراجعۀ مجدد، عکس خود را از میان 799 عکس دیگر بیابیم؛ یا چند روز آخر دوره را با به خط کردن ما در آفتاب، به تطبیق عکس حضوری توسط عموم پرسنل صرف می‌کنند.

امروز برای بردنمان به میدان تیر، تست روانی گرفتند. استاد بهداشت گفت این تست خارجی و البته مورد تأیید وزارت علوم است و برای آن است که بدانیم چه کسانی احیانا ممکن است با رفتن به میدان تیر، هیجانی بشوند و خطر بیافرینند. استاد گفت اسم این تست مثلا «سی اِی پی» است و بعد پای تخته مثلا «جی آی بی» نوشت. گفت که تجربه‌اش نشان داده است که این تست، در حدود 30 درصد موارد صحیح است و برای تشخیص 70 درصد دیگر، باید مصاحبه هم کرد که البته ما برای سهولت کار، انجام نمی‌دهیم.

در عین آن که بالای برگه‌های تستِ همه، نام و شمارۀ شناسایی نوشته شده بود، از خودمان خواهش کرد به ترتیب شمارۀ شناسایی (به ترتیب قدّ) برگه‌ها را مرتب کنیم تا با کلاسهای دیگر قاطی نشوند (که نفهمیدم چه ربطی داشت!).

اول کلاس هم ـ همین آدم که p و b انگلیسی را بلد نبود بنویسد ـ برای توضیح مفهوم بهداشت و فهماندن حدیثی بهداشتی ـ دو اصطلاح Health و  Investment را توضیح داد. تا آخر کلاس بارها بچه‌ها پرسیدند که Investment چه ربطی به حدیث دارد (حالا Health به هر حال یعنی بهداشت و می‌شد کاریش کرد) و او هم لبخند زد؛ یعنی همان «باسمه تعالی. نمی‌دانم» را گفت. کلمۀ یاد شده، هرگز ربطی به بحث نداشت. فکر کنم کمی پیش از کلاس از رادیو شنیده بود و در سال بهینه‌سازی الگوی مصرف، می‌خواست از حداکثر معلوماتش بهره ببرد.

آخر کلاس، نکتۀ مهمی را با همان لهجۀ تودماغیش که معلوم بود به سبب تضعیف اعتماد به نفس در مواجه شدن با یک سری استادنما ایجاد شده است، بیان کرد: با توجه به مشغلۀ فراوان شما عزیزان، من بهتر دیدم در امتحان تستی پایان دورۀ درس بهداشت، وسط مستطیل گزینۀ صحیح، نقطه‌ای بگذارم. عزیزان زحمت بکشند و با رسم قطرهای آن مستطیل، پاسخ سؤالات را مشخص کنند.

جالب اینجاست که هر چیز خرتوخری، می‌تواند مظهر یک فضیلت، یک جور برنامه‌ریزی، یا هر چیزی از این قبیل تلقی شود:

ـ اگر غذا سوسک داشته باشد، مثلا می‌تواند برای آن باشد که ما با سختیها آشنا شویم؛

ـ اگر مستراح گه گرفته باشد، یا آب حمام یخ باشد، همین طور؛

ـ اگر استوار یکمی که درس نظام جمع می‌دهد، جواب سؤال را بلد نیست و پشت سر هم می‌گوید «باسمه تعالی، نمی‌دانم»، به سبب عرفان اوست؛

ـ اگر دورۀ آموزشی ما نصفش با ماه رمضان تلاقی پیدا کرده است و نه آنها می‌توانند ما را مرخص کنند و نه مثلا بعد از دورۀ نظری، اردوی نظامی و میدان تیر و... ببرند، برای این است که درعوض فضیلت ماه رمضان را حتما اعضای هیأت علمی درک کنند و لایی نکشند.

ـ و اگر عکاس، اسمها را برای هر عکس نمی‌نویسد، لابد پسرک، طفل معصوم، خیلی پاک و ساده و بی‌شیله پیله است....

جالب اینجاست که از فرماندۀ دسته، تا فرماندۀ کل پادگان، همه از ما می‌ترسند و ما هم از آنها می‌ترسیم؛ حکایت همان قزوینی که نعره می‌کشید و تیزی می‌داد.

مقامات مختلفشان بارها به زبانهای مختلف به ما رسانده‌اند که «زیرابشان را نزنیم»؛ با همین تعبیر. از فرماندهان جزء که بگذریم ـ که می‌تواند شکایت ما آنها را ناجور خراب کند ـ شاید نامه‌ای با امضای مثلا 200 استاد دانشگاه در سطح سیاسی نیز بتواند خیلی برای سطوح بالای پادگان هم گران تمام شود.

یک نمونۀ جالب این است: روزی که حجةالاسلام سرهنگ، همۀ کلاس ما را به خط کرده بود که آزمون نماز بگیرد، سرباز نابغه‌اش به من گفت هر کس شماره‌اش بالای 100 است، فردا بیاید. ضمنا یکی را فرستاد همۀ شماره‌های زیر 100 را از کلاسهای دیگر هم همین حالا صدا کنند. هر چه توضیح دادم که «اخوی! تو هر کلاسی را جداگانه و در ساعت مقرر خودش امتحان بگیر؛ سپس برگه‌ها را به ترتیب شماره‌های افراد مرتب کن»، منظورم را نفهمید.

الغرض، عصبانی شدم و با عصبانیت گفتم: «دکترای الاهیات هستم و هرگز آزمون نخواهم داد». حجةالاسلام سرهنگ شنید و خیلی با متانت و آرامش گفت «اشکالی ندارد عزیزم، حق با شماست» و همان لحظه مقرر شد که از این تاریخ، دیگر الاهیاتیها آزمون نماز ندهند. تنها برای پر کردن فرم، پرسید مقلد چه کسی هستی که من هم با ذوق مرجع تقلید خود را معرفی کردم: «مقام معظم رهبری». برگه‌ام را امضا کردم و رفتم.

بقیه به همان ترتیبی که یاد شد و بر اساس شماره امتحان دادند که سرباز مجبور به مرتب کردن برگه‌ها نشود و به قول خودش «اشتباهی پیش نیاید». بعدا فهمیدم این که در آزمون نماز، چند سؤال از تو بپرسند، ارتباط مستقیمی داشت با این که گفته باشی از چه کسی تقلید می‌کنی. مثلا مقلدان آقای خویی و سیستانی، باید سه برابر مقلدان آقای مکارم سؤال و جواب می‌شدند.

در برابر این شیوۀ برخورد و این اندازه ترس آنها، ما نیز می‌ترسیم که مبادا در این 45 روز نامۀ عملمان سیاه شود، نمرۀ نمازمان را کم بدهند.

تقریبا جز اعلام عمومی و خط و نشان کشیدن همراه با چشمک، هیچ کاری به وقت بیداری، نماز جماعت، حجم ریش، میزان موی سر، و حضور جدی در کلاس ما ندارند. در عوض انتظار دارند ما هم چشم روی هم بگذاریم و این چهل و پنج روز را یک جوری سر کنیم. خود سردار صریحا این را گفت. نهایت تهدید جناب سروانمان هم این است: «کسی که در صبحگاه سرش را برگرداند و از آن بالا دیده شود، مرخصیهایش لغو خواهد شد» و بعد بلافاصله: «البته برای دوره‌های لیسانس و زیر آن». حتی سردار اجازه فرموده‌اند که ما نظام جمع را تئوری (!) در کلاس بخوانیم و به تمرین استاد بنگریم و برای تمرین ما را ـ جز به خواست خودمان ـ به حیاط نبرند (که البته خواست ما هم که معلوم است).

در برابر این همه که به رخمان می‌کشند «علم شما بدون دین مفت نمی‌ارزد»، یا معلومات فوق تخصصی که عرضه می‌کنند، ما هم بازیهایی درمی‌آوریم. حجةالاسلام سرهنگ وقتی به کلاس احکام می‌آید، با اصرار بچه‌ها و سؤالات مکرر، مجبور است به جای احکام نماز و خمس و...، همۀ وقت خود را صرف گفتن احکام صیغه کند، سردار فضلی که از فتنه‌های اخیر می‌گوید، با سؤالاتی کتبی مواجه می‌شود که برایش به صدای بلند می‌خوانند:

1) آیا این جماعت کودتای مخملی کردند، یا عده‌ای دیگر مملکت را بی سر و صدا با کودتایی نظامی صاحب شدند؟

2) چگونه می‌گویید مرزهای ایران پس از انقلاب کوچک نشد؛ چه توجیهی برای رژیم حقوقی دریای خزر، خلیج عربی و... دارید؟».

او هم البته خیلی راحت و با سعۀ صدر، ضمن ارایۀ تعریفی از کودتا و کوچک شدن مملکت، نشان می‌دهد براساس آن تعریف، چنین اتفاقاتی نیفتاده است.

حتی امروز بچه‌های مشتاق اسلام و روحانیت، جسارت را به حد اعلی رساندند و به «استاد عرفان و اخلاق» ـ حضرت آیةالله خزعلی ـ شفاها گفتند: «چرا رفراندومی برگزار نمی‌کنید که ما به جمهوری اسلامی رأی دهیم [و شوق درون را فروخوابانیم]». ایشان هم آسوده جواب داد: یک بار این اتفاق سی سال پیش افتاده، و دیگر بس است و انجام وظیفۀ شما لازم نیست. این جواب آسودۀ حاصل از نفس مطمئنه، در طول سه ساعت سخنرانی، مهم‌ترین جلوه‌ای بود که می‌توانستیم از معنویت و عرفان ایشان در کلاس اخلاق مشاهده کنیم؛ یاد همان حدیث مشهور افتادم: «المؤمن کال‍... ‌(به نظرم، جبل) الراسخ».

مقايسه 197 كشور جهان از جهت وضعيت نظام وظيفه:
كشورهاي جهان ازلحاظ وضعيت نظام وظيفه به سه گروه تقسيم مي‌شوند:

همانطور كه مشاهده مي‌شود در ايران به‌رغم برخي بهبودها در مقايسه با ديگر كشورها كمترين ميزان بهينه‌سازي و اصلاح در مورد نظام وظيفه انجام شده است

نقاط قوت اين طرح:

لازم به توضيح است كه اجراي اين طرح منوط به موافقت مقام معظم رهبري (فرماندهي كل نيروهاي مسلح) و تصويب مجلس شوراي اسلامي مي‌باشد.

سردار زاده‌کمند تاکید کرد: «اگر فردی در حال حاضر واجد شرایط بهره‌مندی از این مقررات نباشد و با برنامه‌ریزی قبلی غیبت کند تا در شرایط معافیت قرار گیرد، امکان استفاده از معافیت را نخواهد داشت».

کسر خدمت بسیجیان

این افراد نیازی به مراجعه به سازمان وظیفه عمومی ندارند

معافیت یکی از فرزندان خانواده‌هایی که یک فرزند آنان در حین خدمت سربازی فوت کند

کسر خدمت ایثارگران

یعنی اگر میزان کسر خدمت مشمولی 5/17 ماه باشد حتما باید دو ماه آموزش را طی کند و اگر قبلا آموزش را طی کرده باشد فقط کسری مدت خدمت را خواهد گذراند».

معافیت مشمولینی که دارای فرزند معلول باشند

سردار زاده‌کمند گفت: «مشمولانی که غائب بوده‌اند در شمول این معافیت قرار دارند اما سربازان فراری پس از رسیدگی به وضعیت فرارشان از این مزایا استفاده خواهند کرد».

به گفته او، تردد آن دسته از مشمولان نظام وظيفه که تا پايان سال 82 از کشور خارج شده اند چه با پرداخت وجه وديعه و چه بدون آن، به کشور آزاد است.

او افزود؛ دسته يي ديگر از مشمولان، بيماراني هستند که خود را واجد اخذ معافيت پزشکي مي دانند و طبق قانون قبلي که هنوز هم به قوت خود باقي است، براي اخذ اين معافيت بايد به ايران بيايند و با حضور در شوراي پزشکي، راي نهايي براي آنها صادر شود که اين امر براي اين افراد مستلزم هزينه و در برخي موارد غيرممکن بود.

حسینی نیا معاون تحقیقات، آموزش و ترویج وزارت تعاون گفت: 
اجازه گرفته ایم که از سربازانی که فارغ التحصیل مقاطع کاردانی تا دکتری هستند در راستای آموزش، تحقیقات و ترویج تعاونی بهره بگیریم که اولین سری این سربازان از اول اردیبهشت ماه 1388 در سیستم وزارت تعاون پذیرش می شوند.

ایسکانیوز: دانشجویانی که تا پایان شهریور 85 از کشور خارج شده و در یکی از دانشگاه های معتبر و مورد تائید وزارت علوم و یا بهداشت و درمان مشغول تحصیل هستند، می توانند سالی 2 بار جمعاً به مدت 3 ماه به کشور تردد کنند. 
 
برای مشمولانی که دانشجو نیستند و تمایل به خرید خدمت دوره ضرورت خود را ندارند، چنانچه تا پایان سال 1382 از کشور خارج شده اند می توانند با مراجعه به سفارت و یا نمایندگی های جمهوری اسلامی ایران در آن کشور مراجعه و درخواست تردد به کشور را نمایند به آنها یکمرتبه در سال و بمدت 3 ماه با درج مهر در گذرنامه مجوز تردد داده خواهد شد.
پایگاه اطلاع رسانی پلیس اعلام کرد: مشمولان دانشجو که همراه پدر به ماموریت خارج از کشور میروند میتوانند از معافیت تحصیلی استفاده نمایند.
مشمولان دانشجو فرزندان مامورین ثابت دولت ج.ا.ایران به 2 صورت زیر می توانند از کشور خارج شوند.
الف: چنانچه بیش از 4 نیمسال تحصیلی از تحصیلشان نگذشته باشد و ظرف مدت یکسال از تاریخ خروج وارد دانشگاه شوند.
- مجوز خروج داده می شود.
- معافیت تحصیلی خواهند گرفت.
- با رعایت سقف مجاز ادامه تحصیل دانشجویان مشابه داخل کشور، در خارج از کشور می توانند تحصیل نمایند.
- در خاتمه پس از معرفی بموقع خود بدون غیبت برگ اعزام دریافت می کنند.
ب: چنانچه بیش از 4 نیمسال تحصیلی از تحصیلشان گذشته باشد و بعد از یکسال از تاریخ خروج از کشور دارد دانشگاه شوند ( طبق تبصره2 ماده 103 رفتار خواهد شد)
- مجوز خروج صادر خواهد شد.
- معافیت تحصیلی نخواهند داشت.
- با رعایت سقف تحصیلی مانند تحصیل دانشجویان مشابه داخل کشور در خارج از کشور می توانند تحصیل کنند.
- در خاتمه پس از معرفی بموقع خود برگ اعزام بدون غیبت دریافت می کنند.

سردار زاده‌كمند، رئيس سازمان وظيفه عمومي ناجا گفت: تمامي دانشجويان مقاطع دكترا با ارائه يك پروژه به ستاد كل نيروهاي مسلح از خدمت سربازي معاف، و كارت پايان خدمت دريافت مي‌كنند.

به گزارش شبكه خبر دانشجو، زاده كمند صبح امروز در جمع خبرنگاران با اعلام اين مطلب اظهار داشت: در قالب آيين نامه معافيت نخبگان، اين افراد از نظر ستاد كل نيروهاي مسلح به دو دسته تقسيم مي شود؛ دسته اول شامل افرادي مي شود كه در آزمون هاي سراسري رتبه هاي برتر را كسب كرده اند و دسته دوم كساني هستند كه از نظر بنياد ملي نخبگان به عنوان مخترع و محقق برتر علمي معرفي شده اند.

رئيس سازمان وظيفه عمومي ناجا در ادامه گفت: دانشجويان دوره دكترا با ارائه طرحي كه ستاد كل نيروهاي مسلح در اختيار آنها قرار مي دهد مي توانند كارت پايان خدمت دريافت كنند.

وي در ادامه با تاكيد بر اينكه نخبگان علمي و دانشگاهي حتماً بايد به تاييد بنياد نخبگان برسند، اظهار داشت: اين طرح بهترين نوع استفاده از تجربيات نخبگان در جامعه است كه مي تواند از جهتي در راستاي توانمند سازي اين افراد و از جهت ديگر در زمينه فراهم آوردن فرصت ها، بويژه براي نخبگان جهت انجام كارهاي پژوهشي و تحقيقي باشد.

مديركل امور فني بيمه‌شدگان سازمان تامين اجتماعي گفت: حق بيمه متعلق به دوران «خدمت نظام وظيفه» براساس ميانگين حق بيمه آخرين دو سال در زمان تقاضا به ازاي مدت سربازي يا حضور داوطلبانه در جبهه محاسبه مي‌شود که هفت سي‌ام آن توسط بيمه شده و مابقي (بيست‌وسه سي‌ام) آن توسط دولت تامين مي‌شود.

عباس صابري در گفت‌وگو با ايسنا، ضمن بيان اين مطلب در مورد چگونگي محاسبه مدت خدمت سربازي جزو سوابق بيمه‌اي با استناد به قوانين موجود مربوطه، افزود: مدت خدمت نظام وظيفه کليه مشمولان يا شرکت داوطلبانه آن‌ها در جبهه، قبل از اشتغال يا حين اشتغال، جزو سوابق خدمتي اين افراد نزد سازمان تامين اجتماعي محسوب مي‌شود.

وي با اذعان بر اين كه احتساب خدمت نظام وظيفه کليه بيمه شدگان با داشتن حداقل دو سال سابقه پرداخت حق بيمه منوط به پرداخت حق بيمه مقرر طبق ضوابط قانوني است، يادآور شد: از آن جايي كه مدت خدمت نظام وظيفه کليه مشمولان، قبل از اشتغال يا حين اشتغال، جزو سوابق خدمتي آن‌ها نزد سازمان تامين اجتماعي محاسبه مي‌شود، از اين رو در صورت پرداخت حق بيمه مقرر توسط مشمولان، به سوابق بيمه آن‌ها اضافه مي‌شود و اين امر در برخورداري از مزاياي قانوني نظير مستمري بازنشستگي موثر است.

مديركل امور فني بيمه‌ شدگان سازمان تامين اجتماعي در پاسخ به اين كه امكان واريز حق بيمه فردي كه پيش از اعزام به سربازي شاغل بوده، از طرف محل اشتغال و طي مدت خدمت نظام وظيفه وجود دارد؟ گفت: خير، بر اساس قانون تامين اجتماعي اين دسته از افراد، تابع قوانين و مقررات خاص خود هستند. از اين رو واريز حق بيمه در مدت اشتغال و حين خدمت نظام وظيفه قانونا امکان‌پذير نيست.

سردار موسي كمالي در گفت‌وگو با ايسنا، در تشريح خبر فوق افزود: به همه سربازاني كه تا پايان سال گذشته مرتكب فرار شده‌اند، فرصت داده شده تا با مراجعه به محل خدمت خود، مابقي مدت خدمت را بر اساس ضوابط جديد به سرانجام برسانند.

وي با بيان اين كه براي اتمام اجراي اين قانون براي سربازان فراري مهلت خاصي تعيين نشده است، گفت: اگرچه به موقع مراجعه نكردن اين افراد، مشكلي از نظر توقف اجراي قانون مذكور براي افراد فوق حاصل نمي‌كند، اما دير مراجعه كردن آن‌ها براي انجام ادامه مدت خدمت سربازي، ممكن است تبعاتي براي خود آن‌ها در پي داشته باشد كه از آن جمله مي‌توان به امكان دستگيري آن‌ها از سوي سازمان نيروهاي مسلح و به تبع آن، اضافه شدن مدت خدمت سربازي براي آن‌ها به تناسب جرم دستگيري اشاره كرد.

مدير مشمولان ستاد كل نيروهاي مسلح همچنين تاكيد كرد: به استناد اين مطلب، بهتر است سربازان فراري تا پايان سال 86 خود به صورت خودمعرف براي انجام ادامه خدمت تحت پوشش قانون مذكور مراجعه كنند.

وي در ادامه با اشاره به شمول سربازان فراري خودمعرف در قانون جديد 18 ماه خدمت، اظهار كرد: طبق اين قانون، اگر براي مثال، شخصي در زمان خدمت، بايد 21 ماه خدمت مي‌كرده و در زمان فرار، 19 ماه خدمت كرده است، مي‌تواند بدون اين كه نياز به ادامه خدمت داشته باشد، داوطلبانه مراجعه كرده و كارت پايان خدمت دريافت كند.

سردار كمالي در ادامه خاطرنشان كرد: در صورت مراجعه نكردن سربازان فراري به انجام ادامه خدمت و در نتيجه دستگيري آن‌ها از سوي سازمان نيروهاي مسلح، سازمان قضايي نيروهاي مسلح به نسبت مدت فرار از خدمت، براي افراد مذكور حكم قضايي صادر مي‌كند و به همان نسبت نيز، اضافه خدمت به آن‌ها تعلق مي‌گيرد

بر اساس لايحه جديدي كه از سوي ستاد كل صادر شده است و با تصويب كميسيون موارد خاص دانشگاه‌‏ها و وزارتخانه‌‏هاي علوم و بهداشت و درمان، يك ترم به سقف مجاز مقاطع كارداني، كارشناسي ناپيوسته و كارشناسي ارشد ناپيوسته اضافه مي‌‏شود و سنوات مجاز تحصيلي اين دانشجويان از شش ترم به هفت ترم افزايش مي‌‏يابد.
 در مقاطع كارشناسي پيوسته و دكتري غير پزشكي و پزشكي دو ترم به سقف مجاز سنوات تحصيلي اين دانشجويان افزوده مي‌‏شود.
دانشجوياني كه مدت تحصيل آنها بيش از سقف جديد تعيين شده، به طول بينجامد غايب محسوب شده و ادامه تحصيل آنها امكان پذير نخواهد بود.

بر اساس تغييرات انجام شده، شرايط استفاده از معافيت دوره سربازي براي فرزنداني كه والدين آن‌ها 40 ماه يا بيشتر در جبهه حضور داشتند، به 30 ماه كاهش يافت، به طوري كه اگر والدين اين مشمولان 30 ماه در جبهه حضور داشته باشند، از خدمت سربازي معاف مي‌شوند و بر اين اساس، دو تن از فرزندان افرادي كه 60 ماه يا بيشتر در جبهه حضور داشتند، از خدمت سربازي معاف مي‌شوند. 

ميزان درصد جانبازي براي معافيت يك فرزند از 30 درصد به 25 كاهش يافته است و همچنين اگر جمع درصد جانبازي و ميزان حضور در جبهه به 30 ماه برسد، يكي از فرزندان جانباز از دوره خدمت ضرورت معاف خواهد شد. 

در اين قانون ميزان حضور در جبهه و جانبازي زن و مرد (والدين) با هم جمع مي‌شود. 

افرادي كه از خدمت دوره سربازي معاف مي‌شوند، تا سه سال، بدون طي دوره آموزش نظامي، كارت معافيت سربازي را دريافت مي‌كنند، البته از افراد تعهد گرفته مي‌شود كه چنانچه در طول اين سه سال، نيروهاي مسلح توانايي ارائه آموزش‌هاي نظامي به آن‌ها را داشته باشند، آن‌ها به دوره آموزشي فراخوانده خواهند شد و بايد در اين دوره شركت كنند. 

همچنین با پيشنهاد رياست قوه قضاييه و با موافقت فرماندهي كل قوا، تعقيب قضايي كليه سربازاني كه تا پايان سال 86، مرتكب غيبت منتهي به فرار شده‌اند، متوقف و به آن‌ها اجازه داده مي‌شود كه برابر ضوابط جديد خدمت سربازي به خدمت خود ادامه دهند.

به اميد روزي كه همه معاف شوند. آمين!